Ook hier weer geldt dat er steeds één bovenliggende partij is op een gegeven moment, maar de rol die gespeeld wordt kan wisselen gedurende de relatie. De trotse partij aan de ene kant die laat zien waar hij/zij goed in is leidt tot aanbidding van de andere partij. Deze aanbidding leidt weer tot betrokkenheid.
De expressieve partij heeft nu eenmaal publiek nodig. Dat is de reden van wederzijdse afhankelijkheid in een complementaire relatie: de ene rol kan niet gespeeld worden als de andere partij het laat afweten. De (onbewust) aanbiddende partij geeft zich over aan het groter geheel, de betrokkenheid wordt steeds groter. Deze overgave aan het groter geheel is het esthetisch aspect van de relatie.
Op individueel niveau wil degene die zich erg betrokken voelt nu ook van betekenis zijn. Hij/zij wil zich in alle vrijheid ergens aan verbinden waardoor er een bijdrage geleverd kan worden aan het groter geheel. De expressieve partij inspireert de aanbiddende partij met zijn visie, zodat deze de keuze tot volledige participatie kan maken.